ในที่สุดหนังสือวันไหว้ครูที่เพื่อนๆช่วยกันทำก็เสร็จออกมาเป็นรูปเล่มสักที --- รู้สึกภูมิใจ
วันนี้เพื่อนแด้ได้เป็นตัวแทนถือพานคู่กับปอย ดูโอเคเลย เราว่าเหมาะสมดี
วันนี้เพื่อนมาร์คเป็นตัวแทนนิสิตปี4ออกไปพูดความรู้สึก รู้สึกว่าเพื่อนมาร์คจะลกพอสมควร แต่ออกมาดูดีทีเดียว
เอกออกไปนำสวดบทไหว้ครู ไม่ผิดหวังเลยกับอาจารย์สอนร้องเพลงสถาบันดนตรีมีฟ้า
สรุปวันนี้เราจะเก็บแต่เรื่องดีๆไว้แล้วกัน สบายใจ
วันนี้เป็นวันที่ต้องส่งงานค้างชำระทั้งหมด 3 งานคือ รายงาน e-Government,รายงานฝึกงาน,แล้วก็บทแปลอาจารย์สุรศักดิ์
เมื่อวานกว่าจะได้นอนก็เกือบๆตี2 ต้องรีบตื่นแต่เช้าเพราะงานยังไม่เสร็จ ตอนเช้าหาเครื่องprintไม่ได้อีก รู้สึกว่ายุ่งๆ โชคยังดีเพื่อนแด้อาสาจะprintงานIT ให้ แต่พอจะ print งานของอาจารย์สุรศักดิ์กลับหาไฟล์ไม่เจอทั้งๆที่เราsaveมาแล้ว ย้ำว่าsave ,แล้วจริงๆนะเครียดมาก เลยโทรไปหาไช้ให้ช่วยเอาไฟล์จากหอมาprintให้ที อันนี้ต้องขอบใจเพื่อนไช้มากๆ เพราะรู้สึกว่าจะเอาไป print ให้ถึงหอสมุดกลาง ทำเอาไช้โทรมไปพอควร (รู้สึกผิดเพราะวันนี้ไช้ต้องแต่งตัวดูดีเนื่องจากต้องออกไปพูดเกี่ยวกับโครงการสหกิจตอนบ่าย)
ยังไงวันนี้ก็ขอขอบใจเพื่อนแด้ กับ เพื่อนไช้ มากๆละกัน
THANK YOU มากๆ
เป้นเรื่องฮาแบบน่ารักๆที่ ไช้ ส่งเมลล์มาให้อ่านบอกว่าขำดี เอามาโพสใน blog แก้เครียดได้ อิอิ
="= ห น อ น พ่ อ ลู ก กั บ ช า เ ขี ย ว ="=
..หนอนพ่อลูกกับชาเขียว
:+:>>หลังจากตามพ่อหนอนไปกินยอดชาอ่อนซะหลายต้น
:+:>>หนอนน้อยก็สังเกตเห็นว่าที่ยอดมีอะไรสวยๆสีขาวๆอยู่ด้วย
:+:>>พ่อหนอนก็บอกว่า นั่นก็ดอกชาเขียวไงล่ะ
:+:>>พร้อมบรรยายสรรพคุณต่อว่า
:+:>>น้ำหวานของดอกชาเขียวนั้นอร่อยไม่แพ้ยอดอ่อนเลย
:+:>>ทันใด ก็ปรากฏสิ่งที่สวยงามกว่าดอกของชาเขียว
:+:>>ผีเสื้อร่างบอบบางเข้าไปดูดดื่มน้ำหวานอย่างเอร็ดอร่อย
:+:>>ลูกหนอนสงสัยว่าเจ้าสิ่งนั้นมันคืออะไร
:+:>>"ก็พอเจ้ากินยอดชาเขียวจนโตแล้วละก็เจ้าก็จะกลายเป็นผีเสื้อมาชิมน้ำหวานจากดอกชา แล้วก็ไปออกลูกหนอนน้อยของเจ้าไงล่ะ "
:+:>>พ่อหนอนบรรยายวงจรชีวิตหนอนผีเสื้อให้ลูกน้อยฟัง
:+:>>ลูกหนอนจ้องมองพ่อหนอน...นิ่ง... เนิ่นนาน...
:+:>>ก่อนจะนึกในใจว่า...........
:+:>>งั้นไอ้แก่ที่ไม่มีปีกนี่มันเป็นใครละเนี่ย???
-------------------------------
รู้สึกว่าช่วงนี้เรื่องรักร้าวของเพื่อนๆในภาคมีเยอะเหลือเกิน(ก็กับแบ๋มนั่นแหละ)คิดไปคิดมาความรักมันก็แปลกนะ มันทำให้คนมีความสุขจริงหรือป่าว??? แต่ก็นั่นแหละนะบางทีความรักมันก็ทำให้เราสดชื่นมันทำให้เรารู้สึกดี คนมันก็เลยต้องไขว่คว้าหาความรักเอาไว้ ไม่แปลกเพราะเราเองก็อยากมีความรัก มีคนรู้ใจ มีคนที่จะอยู่ด้วยกันตอนแก่ มีบรรยากาศที่น่าประทับใจด้วยกัน มีคนที่จะร่วมแชร์ความทุกข์กับความสุขและก็ให้คำปรึกษา+ให้กำลังใจกันได้ตลอดเวลา แต่จนตอนนี้เรามันก็ยังอยู่คนเดียว บ่อยครั้งที่พยายามหาความรักเหมือนกัน แต่มันก็เหนื่อยใจ เอาไว้เราพร้อมกว่านี้แล้วกัน มีความมั่นคงในชีวิตกว่านี้ เวลาเข้าไปคบใครเค้าจะได้ไม่รังเกียจและยอมรับในตัวเราและความเป็นเรามากกว่านี้
ประเด็นข่าวร้อนที่สุดในภาคตอนนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องของแบ๋ม(สังเกตได้จากกระทู้ของภาค) อันที่จริงเราก็เกาะติดข่าวนี้มาโดยตลอด แต่ดันพลาดท่าให้เพื่อนแด้นำเรื่องนี้ไปเขียน blog ก่อนจนได้ แต่ไม่เป็นไรupdateทีหลังก็ได้
ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าเพื่อนๆเราหลายๆคนแอบหรือมองๆแบ๋มอยู่แต่เนื่องจากไม่รู้จักหรือไม่สนิทสนมด้วยเลยไม่ค่อยกล้าเข้าไปคุย (ได้แต่เอาไปล้อกันในวงสนทนา)จนกระทั่งตั้งแต่หลังปิดเทอมที่ผ่านมา เพื่อนๆของเราก็สนิทกับแบ๋มมากขึ้นจนกล้าที่จะพูดคุยหรือทำความรู้จักมากขึ้น จนเรื่องทั้งหมดก็ถูกเปิดเผยหรือนำมาเล่าในวงเหล้าตอนไปทริปที่ผ่านมาโดยมีแบ๋มนั่งอยู่ในวงด้วย แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไร
และแล้วก็เกิดเรื่องขึ้นเมื่อวันพุธที่ผ่านมา(23มิถุนายน2547)เพื่อนเราหลายคนพบแบ๋มเดินคู่อยู่กับน้องปี3คนหนึ่ง จนกระทั่งทั้งสองไปนั่งติววิชา propbability อยู่ใต้ตึกภาค ภายหลังจึงรู้มาว่าน้องปี3คนนั้นชื่อน้องเอก เป็นน้องรหัสของปอยอายุน้อยกว่าแบ๋มเพียง 4 เดือน ซึ่งเข้ามาจีบแบ๋มตั้งแต่เปิดเทอมแล้ว (เนสเคยบอกเหมือนกันว่าน้องคนนี้ชอบแบ๋มแต่เราไม่คิดว่าจะกล้าเข้ามาจีบ)
รายละเอียดที่รู้เพิ่มเติมก็ประมาณว่าน้องคนนี้ขับรถมามหาลัยเป็นรถ NISSAN CEFIRO ซึ่งก็เป็นรถระดับ top ของ NISSAN (ท่าทางบ้านจะรวยไม่เบา) ส่วนหน้าตาก็ค่อนข้างดี สูง ขาวออกจะเถื่อนๆหน่อยอันนี้ไม่ยืนยันว่าตรงสเปกเจ้าตัวหรือป่าว แต่สิ่งที่ยืนยันได้ร้อยเปอร์เซนต์ตอนนี้คือแบ๋มเปิดโอกาสให้น้องคนนี้เข้ามาทำความรู้จักได้โดยไม่รังเกียจว่าเป็นรุ่นน้อง (ล่าสุดน้องเอกคนนั้นเข้าถึงเพื่อนสนิทๆของแบ๋มเรียบร้อยแล้ว)
สำหรับเพื่อนๆเราตอนนี้คงได้แต่ร้าวลึก (มีใครมั่งไม่เอ่ยแล้วกัน)เพราะมัวแต่นังจ้องปลาย่าง ไม่ยอมลงมือทำ mission แถมยังจะเสียฟอร์มให้รุ่นน้องอีกต่างหาก งานนี้เจ้าตัวและเพื่อนสนิทแอบกระซิบมายังเพื่อนๆเราทุกคนว่า "กล้าๆหน่อย"
สุดท้ายนี้ฝากถึงไอโจ๊กด้วยว่าสู้ๆตาย
ไม่มีไรหรอก อยากเข้ามาบ่น ทำหนังสือ Happy MEAL จนหมดแรงเป็นวันที่สอง
ณ ตอนนี้ยังไม่เสร็จ
ทุ่มครึ่ง เหลือ โย แด้ พล ผิง ปอยกะแมนบอกว่าอาจจะมาอีกรอบ
วันนี้เป็นวันที่ทำ Online test ของ Labnetwork ได้น้อยที่สุดเท่าที่เคยทำมา 70% กับ 50% อาจเป็นเพราะเข้าห้องมาช้า แล้วก็รีบๆทำ อีกอย่างนอนน้อยด้วย เพราะว่าเมื่อคืนกว่าจะกลับถึงหอก็ 4 ทุ่มครึ่งแล้ว แถมนอนคุยเล่นกับไช้ถึงตี 2 วันนี้เลยง่วงๆ ไม่ได้ช่วยทำแลบตามเคย ว่าแล้ววันนี้คงต้องรีบกลับไปนอน แล้วเริ่มต้น Active ตัวเองเพื่อสะสางงาน
- รายงานฝึกงานส่งวันพุธ
- รายงาย e-givernment วิชา IT
- อ่านหนังสือ Network เรื่องที่ไม่เข้าใจทั้งหมด
- ศึกษาทฤษฎี Data Warehouse และก็ Oracle อย่างจริงจังซะที
---- พยายามเข้า ----
แบ๋มมีรุ่นน้อง CPE16 ชื่อเอกมาจีบ คาดว่าจะมาแรงแซงโค้ง เนื่องจากโจ๊กยืนยันว่าน้องคนนี้สเป็กส์แบ๋มแน่นอน(เน้นเถื่อน) โจ๊กเลยต้องแห้วไปตามระเบียบ อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอนโปรดติดตามตอนต่อไป
ปล.การเขียน blog นี้ผ่านการตรวจสอบของแบ๋มเรียบร้อยแล้ว
สิ้นปีนี้ก็จะอายุ 22 แล้ว เรียนจบต้องรับผิดชอบชีวิตมากขึ้นนะ
แต่เรายังไม่พร้อมที่จะเป็นผู้ใหญ่เลย ไม่อยากจะรับผิดชอบอะไรมากมาย
ยังไม่อยากเป็นมนุษย์ที่ทำงานอยู่ใน Office
------------------------------------------
ตั้งแต่เปิดเทอมมานี้ ความคิดถึงบ้านของเราน้อยลงไปอย่างใจหาย
หมายถึงถ้าไม่ได้กลับบ้านก็ไม่รู้สึกอะไร ไม่ได้เหงาและคิดถึงเหมือนตอนปี 1-2-3
ท้งๆที่กลับบ้านไป พ่อ-แม่ก็ดูแลอย่างดี อยากกินอะไรก็หาให้กิน อยากไปไหนก็พาไป
อาจเป็นเพราะเริ่มเบื่อกับการเดินทางมั้ง อาการร้อนรถติด เหนื่อย .....
ไม่รู้จะพอมีโอกาสหรือหาหนทางที่เวลาเราทำงานแล้ว จะพา พ่อกับแม่มาอยู่ด้วย หรือไม่ก็หางานทำแถวบ้าน
อยู่ที่เมืองกาญจน์ให้สบายใจ เราจะได้อยู่กับพ่อ,แม่ได้นานๆ
ว่าจะซื้อตั้งนานแล้ว จนตอนนี้ยังไม่ได้ซื้อสักที ไม่รู้จะต้องรออีกเมื่อไร
แต่เมื่ออังคารที่ผ่านมา ก็ไปดูๆอยู่ ที่ชอบๆก็มีอยู่ 2 รุ่นนะ
Compaq B2018 ราคาประมาณ 40,000 ปลายๆ
Asus M2NE16CM ราคาประมาณ 50,000 ต้นๆเหมือนกัน
ตอนนี้คงได้แต่มองไปก่อน วันไหนได้ไปซื้อจริงๆคงต้องคิดให้ยาวกว่านี้
2-3 วันที่ผ่านมานี้มีเรื่องมากมายที่ทำให้เราต้องเก็บเอาไปคิด
- ภายใน 2 อาทิตย์ที่ผ่านมารู้สึกว่าตัวเองเป็นคนคิดมาก คิดเล็กคิดน้อย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความจริงก็เป็นอยู่แล้วนะ แต่ว่าช่วงนี้มันบ่อยเหลือเกิน อันที่จริงก็ไม่อยากคิดหรอก แต่มันก็อดไม่ได้ เพราะบางทีมันเป็นเรื่องแทงใจดำ ซึ่งเราก็รับมันไม่ได้เอง
- คำพูดหลายคำของเพื่อนและคนรู้จักมันทำให้เราได้เก็บเอามาคิดเยอะเหมือนกัน
- เมื่อวานตอนกินล้อเกวียน ดวงพูดกับไช้ว่า ระวังนะไช้โยเป็นคนขี้งอน
- วันนั้นคุยโทรศัพท์กับโอ๋ โอ๋ระบายให้ฟังว่ามีเพื่อนคนหนึ่งชอบคิดมากจนโอ๋รำคาญแล้วก็ไม่อยากจะคบแล้ว ฟังแล้วสะกิดใจเราเหลือเกิน
- ดูรายการโทรทัศน์กับไช้ที่หอ ในทีวีมีคนนิสัยงอแงๆออกทีวี ไช้บอกว่าไร้สมอง เราบอกว่าบางคนเค้าก็มีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้นนะ
ไช้ถามกลับว่าโยเป็นคนอย่างนั้นเหรอ เราไม่ตอบ ชวนคุยเรื่องอื่น
-----------ต่อไปนี้คงต้องทำตัวเองให้คิดในเรื่องบางเรื่องให้น้อยลง แล้วก็คิดกับเรื่องบางเรื่องให้มากขึ้น------------
ถ้าโกรธกับเพื่อน...มองคนไม่มีใครรัก
ถ้าเรียนหนักๆ...มองคนอดเรียนหนังสือ
ถ้างานลำบาก...มองคนอดแสดงฝีมือ
ถ้าเหนื่อยงั้นหรือ.มองคนที่ตายหมดลม
ถ้าขี้เกียจนัก..มองคนไม่มีโอกาส
ถ้างานผิดพลาด...มองคนไม่เคยฝึกฝน
ถ้ากายพิการ..มองคนไม่เคยอดทน
ถ้างานรีบรน...มองคนไม่มีเวลา
ถ้าตังค์ไม่มี...มองคนขอทานข้างถนน
ถ้าหนี้สินล้น...มองคนแย่งกินกับหมา
ถ้าข้าวไม่ดี...มองคนไม่มีที่นา
ถ้าใจอ่อนล้า...มองคนไม่รู้จักรัก
ถ้าชีวิตแย่...มองคนแย่ยิ่งกว่า
อย่ามองแต่ฟ้า...ที่สูงเกินตาประจักษ์
ความสุขข้างล่าง...มีได้ไม่ยากเย็นนัก
เมื่อรู้แล้ว...จัก...ภาคภูมิชีวิตแห่งตน
2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีอารมณ์เขียน blog เลยเพราะไม่มีอะไรจะเขียน
แต่จะว่าไปที่ผ่านมาก็มีเรื่องราวมากมายผ่านเข้ามามากเหมือนกันนะ ทั้งทำให้เราสดชื่นแล้วก็ทำให้เราเหี่ยวเฉา
วันนี้พล กับผิงชวนไปดูแฮรี่ พอดีพลได้ตั๋วฟรีมา เลยโชคดีหน่อยแถมยังได้ป็อบคอร์นกับเป็บซี่คนละชุด หนังดูสนุกดี เพราะว่าไม่เคยอ่านมาก่อน ส่วนคนอื่นบอกว่าอ่านสนุกกว่าดู โจ๊กยังอ่านไม่จบต้องกลับมาอ่านต่อให้จบ(ตลกดี)
เมื่อวันอังคารที่ผ่านมาจู่ๆเกิดอารมณ์อยากได้โน้ตบุคส์มาก เลยพูดกับพ่อ-แม่ พ่อเห็นด้วยทันทีแต่แม่ยังลังเลเพราะมันแพง เราก็ทำใจเพราะสงสารพ่อกับแม่เพราะมันแพง เมื่อตะกี้แม่โทรมาตอนกลางวันบอกว่าคุยกับพ่ออนุมัติให้โน้ตบุคส์แล้ว แต่สิ่งที่ยังอยู่ในใจตอนนี้ขึ้นกับเราเองแล้วว่าอยากได้จริงหรือมีประโยชน์กับเรามากแค่ไหนแล้ว แต่ในใจตอนนี้ไม่อยากได้แล้ว
