เวลาเกือบสี่ปีในชีวิตนิสิตมหาวิทยาลัย ผมรู้สึกว่ามันช่างรวดเร็วซะเหลือเกิน เรื่องราวมากมายมันก็ผ่านเข้ามาในชีวิตของผม มีทั้งดีและร้าย มีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง ความทรงจำของผมมากมายได้เกิดขึ้นที่นี่
ครับ ชีวิตในแต่ละวันของผม ก็มีทั้งวนๆเวียนๆซ้ำๆซากไปวันๆ บางวันก็มีเรื่องบางเรื่องเข้ามาให้ตื่นเต้นได้เป็นพักๆ ครับ blog special ครั้งนี้ผมขอเอ่ยถึงเพื่อนของผมที่ต้องเจอกันทุกวัน ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยร่วมกัน
เรื่องราวของผมมากมายเกิดขึ้นร่วมกับเพื่อนๆของผมสามคนนี้มากที่สุดเลยครับ
คนแรกครับ
แมน
คนนี้ผมขอเรียกว่าเพื่อผู้มีพระคุณ ผมรู้จักกับแมนมาได้เกือบๆสี่ปีเท่ากับชีวิตที่เรียนในมหาวิทยาลัยได้ แมนรู้จักกับผมตั้งแต่ปีหนึ่ง เรียน sec เดียวกันตลอดจนถึงตอนนี้ ตอนแรกๆผมรู้จักกับแมนในฐานะที่มันเป็นขวัญใจสาวๆครับ ผมหมั่นไส้มัน เพราะว่าเวลาเพื่อนมีปัญหาอะไรมักจะเรียกหาแมนเสมอ คนอะไรชอบทำตัวเป็นพระเอก ผมคนหนึ่งหล่ะจะไม่พึ่งมันคนหนึ่ง... แต่แล้วโชคชะตาก็ทำให้ผมกับแมนต้องมาเรียนในภาควิชาเดียวกัน จะมีใครหล่ะถ้าไม่ใช่มันที่จะคอยติวหนังสือให้เวลาเรียนไม่รู้เรื่อง สุดท้าย ไอ้แมนคนนี้แหละคือคนที่ผมนึกถึงคนแรกอยู่เสมอเมื่อผมมีปัญหาด้านการเรียนเพราะแมนแทบจะเป็นเพื่อนคนเดียวเลยที่ไม่ปฏิเสธผมเวลาผมขอให้มันติวหนังสือให้หรือขออยู่กลุ่มเดียวกันกับมัน แบบว่าไม่ต้องเกรงใจเลยก็ว่าได้ เรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งก็แมนคนเดียวอีกนั่นแหละที่เป็นเพื่อนที่ช่วยล้างห้องน้ำ,ยกของเวลาย้ายหอโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ ประทับใจมึงจริงๆเลยว่ะ ไอ้ซูเปอร์แมน
มาร์ค
คนนี้ครับรู้จักตอนปีสองเทอมต้น จำได้ว่าไปเรียน Eng4 แล้วคุ้นหน้าคนๆนี้ เหมือนจะอยู่ภาคเดียวกัน ก็เลยไปทำความรู้จักซะ ไปๆมาๆ ต้องอยู่กับมันเนี่ยแหละ คบแล้วสบายใจ มาร์คเป็นเพื่อนที่ผมขอเรียกว่า เพื่อนผู้น่าภาคภูมิใจแล้วกัน เพราะว่าเป็นเพื่อนของผมที่ผมคิดว่ามันทำอะไรก็ดูดีมีหลักการไปหมด มาร์คเป็นเพื่อนผมคนหนึ่งที่ผมจะเชื่อเสมอเวลามันพูดอะไร เป็นคนที่น่าเชื่อถือมาก แต่มีอยู่อย่างเดียว อย่างเดียวเท่านั้นจริงๆที่ผมจะกลัวมาร์คเสมอ ครับสิ่งเดียวที่ผมกลัวมาร์คครับ ผมกลัวมาร์คด่าอ่ะครับ (อันนี้ก็ทราบนะครับว่าเพื่อนหวังดี แต่บางทีมันก็ไม่รู้จริงหรือลืมไปแล้วนี่นา)
แด้
เพื่อนแด้จริงๆแล้วชื่อว่านัด แต่เพื่อนเรียกว่าแด้ เพราะหน้าคงเหมือนดักแด้ มั้ง ฮ่าๆ เพื่อนแด้ผมขอเรียกว่าเพื่อนสบายๆแล้วกัน อยู่กับแด้แล้วสบายใจ แต่บางทีก็มีไม่สบายใจบ้าง เพราะว่าแด้ชอบหาว่าผม ง๊องแง๊ง แด้เป็นเพื่อนคนเดียวที่ผมกล้างี่เง่าด้วยได้ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพราะว่ามันไม่ด่าเหมือนมาร์คแล้วก็ไม่เฉยชาเหมือนแมนมั้ง แด้เป็นเพื่อนที่ผมคุยด้วยแล้วรู้สึกสนุกมีอะไรก็เล่าให้ฟัง เป็นเพราะว่าความสนิทด้วยมั้งอีกอย่างมักจะได้ข้อคิดอะไรๆที่แปลกๆกลับมาเสมอประมาณว่าคนอื่นไม่น่าจะคิดได้ แด้เป็นเพื่อนอีกคนที่มีน้ำใจและก็เชื่อว่ามีความจริงใจให้เพื่อนมากอีกคนหนึ่ง
ครับเพื่อนผมสามคนนี้ใน Special Blog ของผมเป็นยังไงบ้างคาดว่าคุณๆก็คงคิดเหมือนผมใช่มั้ยครับ
